zaterdag 5 november 2016

DM6 en Belcrum 9, altijd spannend

Toen ik nog thuis woonde, was de audio en video apparatuur off limits voor de kinderen. De televisie aanzetten, kon nog net. Als mijn ouders dan weg waren, maakten mijn broer en ik natuurlijk stiekem wel gebruik van de videorecorder (Netflix hadden we toen nog niet; nu nog steeds niet overigens) en als de videoband dan vastliep (wat kon gebeuren), moest genoemde recorder natuurlijk opengeschroefd worden. Ik wil maar zeggen: als kind zijn er zaken die je je ouders niet vertelt. Mijn eigen kinderen hebben uiteraard geen geheimen voor ons, maar vroeger was dat zo. Als de kinderen eenmaal volwassen zijn geworden en ze pubertijd en studententijd overleefd hebben, dan is de tijd van little secrets voorbij. Althans dat denk je; totdat je op een herstachtige vrijdagavond in het jaar des heeren 2016, je aankomende tegenstander Niels van Vliet hoort zeggen, "Jouw vader tafeltennist bij ons; iedere donderdagmiddag." "Nee joh", antwoordde ik nog in alle onschuld. "Hij heeft vroeger wel getafeltennist, maar dat is al 40 jaar geleden...!" Wel dus! Hij blijkt al maanden in voorbereiding om zijn zoon uit te dagen. Ik wacht geduldig af. Luciën Löwenthal kon er wel om lachen.

Aangezien Raimo Kool, die zijn blessures zorgvuldig en systematisch over zijn lichaam verdeeld, weer niet mee kon doen, werd het drietal van Belcrum 9 door Dennis van Dun gecompleteerd. Belcrum 9 is een tegenstander die regelmatig het pad van onze mannen kruist en de verschillen zijn doorgaans minimaal. Hans kwam in de openingspartij tegen Luciën net te kort [0-1], Ron was kansloos tegen het materiaalspelletje van Niels [0-2] en Chris kon het tegen Dennis alleen de eerste drie games spannend houden [0-3]. Wim werd erbij gehaald om in de dubbel, samen met Chris, het eerste punt voor DM6 binnen te halen [1-3]. Dit tot ergernis van Esther, die liever het reeds lange tijd ongeslagen dubbel van manlief en ondergetekende zag shinen. Dit bracht echter nog niet de gewenste ommekeer teweeg, want Ron verloor van Luciën en Hans van Dennis; beiden redelijk kansloos [1-5].

Toch werd het nog spannend. Chris versloeg Niels en vroeg zich hardop af hoe iemand in hemelsnaam van Niels kon verliezen. Dat hij, verdeeld over 4 games, slechts 2 punten meer wist te halen, laten we maar even buiten beschouwing [2-5]. Ron versloeg Dennis in een vooral in de vijfde game van spanning zinderende strijd [3-5]. Chris veegde daarna met groot gemak Luciën van tafel. Luciën gaf de schuld aan het geluk dat Chris gehad zou hebben (zo'n slordige 20 net- en kantballen), maar vergat daarbij het geluk dat hem zelf ten deel was gevallen (1 kantbal). Overigens heeft Fan Zhendong (en ik adviseer Luciën ten zeerste om op deze link te klikken) recentelijk nog aangetoond dat een netbal van de tegenstander eenvoudig in eigen voordeel kan worden omgezet [4-5]. Het slotakkoord was echter voor Niels, die Hans in vier games wist te verslaan. Breekpunt was de derde game, waarin Hans de kansen had, maar die uiteindelijk door Niels met 11-13 gewonnen werd [4-6].

Maar spannend of niet, het biertje smaakte weer prima! En de vette hapjes ook!


1 opmerking: