zaterdag 18 oktober 2014

De legendarische wedstrijd van DM7

Na onderweg nog een hond te hebben aangereden, het slachtoffer in de armen van haar geëmotioneerde bazin achterlatend, kwamen Wim, Hans en Ron verder ongeschonden aan in Dongen voor de uitwedstrijd tegen BSM 3. De heenwedstrijd was met maximale cijfers gewonnen, dus er kon in feite alleen maar verloren worden op deze avond. Bovendien had Wendy Schapers de dag ervoor de boel op scherp gezet door een legendarische wedstrijd aan te kondigen waarin de uitslag van de vorige keer wel eens even rechtgetrokken zou gaan worden...!

Ron had er zin in deze avond en Hans had er dan ook goed aan gedaan om hem te laten beginnen. Patricia Vorstenbosch, die speelde omdat Peter van Lieshout wegens klagen niet mee mocht doen, werd in 3 games eenvoudig van tafel getikt. Simpelweg alles lukte hem in deze partij [0-1]. Hans mocht daarop aantreden tegen Wendy, de koningin van de verloren 5-gamer; een bijnaam die ze te danken heeft aan de heenwedstrijd, waarin ze alle drie de partijen met minimaal verschil in de vijfde game verloor. En tegen Hans werden het er weer vijf: 11-9, 9-11, 11-9, 8-11 en... 11-5. Dit keer won ze de vijfde game, naar eigen zeggen omdat ze daar vier weken lang speciaal op getraind had [1-1]. Een behoorlijk gespannen Wim kon daarna aan de bak tegen Monique Dirven, die dit keer veel beter gewapend was tegen zijn noppenspel. Monique kwam dichtbij een overwinning in de tweede game, maar moest uiteindelijk in Wim de meerdere erkennen [1-2].

Hans en Ron; zo veel kwaliteit en toch zo weinig succesvol als dubbel. Zo ook deze avond toen zij aantraden tegen Patricia en Monique. De verschillen in alle vier de games waren minimaal, maar weer viel het balletje te vaak net de verkeerde kant op [2-2]. Ron wist inmiddels wel wat hij moest doen in zijn pot tegen Wendy: voorkomen dat het 5 games werden! En dat lukte, waarmee weer eens was aangetoond dat conditie chromelijk wordt overschat [2-3]. De kraker van de avond ging tussen Wim en Patricia. Tot halverwege de tweede game had Wim geen enkele controle over de partij, maar daarna leek het lek boven: 11-8, 8-11, 2-11. Patricia vocht zich geweldig terug in de wedstrijd en sleepte er met 13-11 een beslissende vijfde game uit, maar uiteindelijk wist Wim met 8-11 toch te voorkomen dat BSM opnieuw op gelijke hoogte zou komen [2-4]. Hans had in zijn partij tegen Monique behalve zijn batje ook de touwtjes steeds in handen. Toen Monique in de derde game een 7-10 achterstand om wist te buigen, leek het nog even spannend te worden, maar in de vierde game wist Hans toch orde op zaken te stellen [2-5].

Ron´s tip aan Wendy om Wim eerst het gevoel te geven dat ze moeite had met zijn noppen, pakte goed uit... voor Wim [2-6]. Monique was geen moment zichzelf in haar wedstrijd tegen Ron, die zich blijkbaar onnodig ongerust had gemaakt. Waar ze in de heenwedstrijd nog voor problemen zorgde met haar snelle, aanvallende spel, bleek het netje nu telkens te hoog [2-7]. Het slotakkoord was voor Hans, die Patricia overtuigend wist te verslaan; in vier games wel te verstaan, want hij wint naar eigen zeggen nooit in drieën [2-8].

Een goede overwinning dus, waarmee de druk op de koppositie in stand blijft. Ondanks de mislukte poging tot vergiftiging door middel van het schenken van overjarige Coca-Cola (hetgeen nog altijd beter smaakt dan Pepsi trouwens) was het weer een bijzonder genoeglijke avond tegen dit leuke team. Jammer dat we er al om 1 uur uitgekegeld werden. Over de smaak van de bitterballen overigens louter complimenten!

P.S. Dit verslag is dit keer mede tot stand gekomen dankzij de uit Armin van Buuren's Mirage verkregen energie!

1 opmerking:

  1. Voordat ik reageer op onze legendarische wedstrijd, wil ik nog even wat kwijt over het begin van de avond. Nu ik lees dat jullie onderweg een hond aan hebben gereden, moet ik toch even iets controleren… Weten jullie zeker dat jullie niet nog iets of iemand anders hebben geraakt? Zo ja, dan is het vast puur toeval dat voor onze deur een Duitse mevrouw van haar fiets is gevallen en daarbij op een paaltje terecht kwam. Patricia heeft wat EHBO-technieken toegepast en Monique heeft als tolk gefungeerd. Toen de ambulance arriveerde, konden we met een lichte vertraging beginnen aan onze wedstrijd!
    Net als Ron had ook ons dames-team er zin in! We begonnen dan ook sterk en stonden na 4 partijen op een mooie 2-2! Tegen het einde van de 4e partij kwam Peter echter binnen om ons aan te moedigen en als ik nu zo terugkijk is het vanaf dat moment bergafwaarts gegaan. Hmmm…zal ook dat puur toeval zijn geweest?!
    In de tussentijd probeerden we Ron nog wat versuft te krijgen door hem Cola Light te geven die ‘licht’ over datum was. Helaas had hij het snel door en had het geen effect. Ook Wim en Hans waren niet (meer) van de wijs te brengen. Helaas, nu gingen we alsnog op een behoorlijk verlies af  De uitslag werd dus toch niet helemaal recht getrokken, maar 2 puntjes extra voelde als een stap in de goede richting!
    Maaaaaaaaaar ondanks het verlies, legendarisch werd de avond wel! De score: een aangereden hond, een baasje in tranen, een gewonde Duitse, een kapotte fiets, een ambulance, 10 leuke partijtjes tafeltennis, veel ‘geouwehoer’, overjarige Cola light, lekkere biertjes en smakelijke hapjes! Ik zeg: de avond was geslaagd!

    BeantwoordenVerwijderen